მენიუ

ფარკოპრილი 25მგ (კაპტოპრილი) N20

არ მიიღოთ ფარკოპრილი ორსულობის დროს, რადგანაც ის აზიანებს ნაყოფს და იწვევს მის სიკვდილს.
შემადგენლობა:

თითოეული ტაბლეტი შეიცავს:
აქტიური ინგრედიენტი:

კაპტოპრილი 25 მგ ან 50 მგ.
არააქტიური ინგრედიენტები:
25 მგ ფარკოპრილი: ლაქტოზის მონოჰიდრატი, სიმინდის ფხვნილი, კოლოიდური სილიკონის დიოქსიდი, ტალკის ფხვნილი, მაგნიუმის სტეარატი. 50 მგ ფარკოპრილი: მიკროკრისტალური ცელულოზა, მანიტოლი, ლიმონმჟავის ანჰიდრიდი, კოლოიდური სილიკონის დიოქსიდი, ტალკის ფხვნილი.

კლინიკური მახასიათებლები

თერპიული ჩვენებები:
ჰიპერტენზია: ფარკოპრილი გამოიყენება ჰიპერტენზიის სამკურნალოდ. გულის უკმარისობა: ფარკოპრილი გამოიყენება გულის ქრონიკული უკმარისობის დროს სისტოლური პარკუჭოვანი ფუნქციის დაქვეითებისას, შარდმდენ საშუალებებთან, საჭიროების შემთხვევაში სათითურას პრეპარატებთან და ბეტა- ბლოკერებთან ერთად. მიოკარდიუმის ინფარქტი: – მოკლევადიანი (4 კვირიანი) მკურნალობისას: ფარკოპრილის გამოყენება ნაჩვენებია ნებისმიერ კლინიკურად სტაბილურ პაციენტებში ინფარქტიდან პირველი 24 საათის განმავლობაში. – სიმპტომური გულის უკმარისობის გრძელვადიანი პრევენცია: ფარკოპრილის გამოყენება ნაჩვენებია კლინიკურად სტაბილურ პაციენტებში მარცხენა პარკუჭის ასიმპტომური დისფუნქციისას (განდევნის ფრაქცია ≤40%). ტიპი 1 დიაბეტური ნეფროპათია: ფარკოპრილის გამოყენება ნაჩვენებია დიაბეტური ნეფროპათიის მკურნალობისას მაკროპროტეინურიის მქონე პაციენტებში, რომელთაც
აღენიშნებათ დიაბეტი ტიპი 1.

დოზირება და გამოყენების მეთოდი:
დოზის შერჩევა ხდება ინდივიდუალურად პაციენტის მდგომარეობისა და სისხლის წნევის მაჩვენებლების მიხედვით. რეკომენდებული მაქსიმალური დღიური დოზა არის 150 მგ. ფარკოპრილის მიღება შეიძლება საჭმლის მიღებამდე, მისი მიღების დროს და კვების შემდეგ.

ჰიპერტენზია: ყოველდღიური რეკომენდებული საწყისი დოზა შეადგენს 25-50 მგ ორ დაყოფილ დოზად. დოზა შეიძლება გაიზარდოს თანდათანობით, სულ მცირე 2 კვირის ინტერვალით 100-150 მგ დღიური დოზით, გაყოფილი ორ მიღებად, რაც საჭიროა სამიზნე სისხლის წნევის მაჩვენებლების მიღწევისათვის. ფარკოპრილი შეიძლება გამოყენებულ იქნას მარტო ან სხვა ანტიჰიპერტენზიულ საშუალებებთან ერთად, განსაკუთრებით თიაზიდურ დიურეზულ საშუალებებთან. შეიძლება გამოყენებულ იქნას ერთი დღის დოზირების რეჟიმით თანმხლებ ანტიჰიპერტენზიულ მედიკამენტთან ერთად, როგორიც არის თიაზიდური დიურეზული საშუალებები. ძლიერ აქტიური რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემის მქონე პაციენტებში
(ჰიპოვოლემია, რენოვასკულური ჰიპერტენზია, გულის უკმარისობა) სასურველია დაიწყოს ერთჯერადი დოზით 12,5 მგ. ოდენობით. ამ ტიპის მკურნალობა სასურველია დაიწყოს მკაცრი სამედიცინო მეთვალყურეობის ქვეშ. აღნიშნული დოზები შემდეგ ინიშნება კურსით დღეში ორჯერ. დოზირება შეიძლება გაიზარდოს თანდათანობით 50 მგ-მდე დღეში ერთი ან ორი მიღებით და საჭიროების შემთხვევაში 100 მგ-მდე დღეში ერთი ან ორი მიღებით.

გულის უკმარისობა: გულის უკმარისობის დროს კაპტოპრილით მკურნალობა სასურველია დაიწყოს მკაცრი სამედიცინო მეთვალყურეობის ქვეშ. ჩვეულებრივ საწყისი დოზაა 12,5 მგ ორჯერ ან სამჯერ დღეში. შემანარჩუნებელი დოზის ტიტრაცია (75-150 მგ დღეში) მიიღება პაციენტის რეაქციის, კლინიკური მდგომარეობისა და ტოლერანტობის საფუძველზე მაქსიმუმ 150 მგ-მდე დღეში დაყოფილ დოზებად. დოზა სასურველია გაიზრდოს თანდათანობით, სულ მცირე 2 კვირის ინტერვალით, პაციენტის საპასუხო რეაქციის შეფასების მიხედვით.

მიოკარდიუმის ინფარაქტი:

– ხანმოკლე მკურნალობა: ფარკოპრილით მკურნალობა იწყება კლინიკაში დაუყოვნებლივ მას შემდეგ, რაც სტაბილურ ჰემოდინამიკის მქონე პაციენტს აღენიშნება შესაბამისი ნიშნები და/ან სიმპტომები. პირველადი დოზა 12,5 მგ უნდა იქნეს მიღბული და შემდგომ 25 მგ დოზა – 12 საათის შემდეგ. მომდევნო დღიდან ფარკოპრილი მიღებულ უნდა იქნას 100 მგ/დღეში დღიური დოზა, დღეში ორჯერ, 4 კვირის განმავლობაში, თუკი საშიშროება აღარ იქნება ჰემოდინამიკური გვერდითი რეაქციებისა. 4 კვირიანი მკურნალობის ბოლოს პაციენტების მდგომარეობა ხელახლა უნდა შეფასდეს, გადაწყვეტილების მიღებამდე გათვალისწინებული იყოს რა მიოკარდიუმის ინფარქტის შემდგომი მდგომარეობა. – ქრონიკული მკურნალობა: თუკი ფარკოპრილით მკურნალობა არ არის დაწყებული მწვავე მიოკარდიუმის ინფარქტის დადგენიდან პირველი 24 საათის განმავლობაში, რეკომენდებულია მე-3 და მე-16 დღეებს შორის მკურნალობის აღდგენა როგორც კი მკურნალობისათვის საჭირო პირობები იქნება მიღებული (სტაბილური ჰემოდინამიკა და ნებისმიერი იშემიის ნარჩენი ნიშნები). მკურნალობა უნდა დაიწყოს კლინიკაში მკაცრი მეთვალყურეობის პირობებში (განსაკუთრებით არტერიული წნევის მხრივ) 75 მგ დოზის მიღწევამდე. საწყისი დოზა უნდა იყოს დაბალი, განსაკუთრებით, თუკი პაციენტს აღენიშნება ნორმალური ან დაბალი წნევა თერაპიის დაწყებისას. მკურნალობა იწყება 12,5 მგ დოზით სამჯერ დღეში 2 დღის მანძილზე და შემდეგ 25 მგ სამჯერ დღეში ყოველდღე თუკი არ იქნება საშიშროება ჰემოდინამიკური გვერდითი რეაქციებისა. რეკომენდებული დოზა გულის დაავადების ეფექტური დაცვისათვის ხანგრძლივი მკურნალობის პერიოდში არის 75-150 მგ დღეში ორი ან სამი მიღებით. სიმპტომური ჰიპოტენზიის შემთხვევებში, გულის უკმარისობის მსგავსად, დიურეტიკების და/ან სხვა თანმხლები ვაზოდილატორების დოზა შეიძლება შემცირდეს კაპტოპრილის მდგრადი დოზის მისაღებად. საჭიროების შემთხვევაში, კაპტოპრილის დოზა უნდა დარეგულირდეს პაციენტის კლინიკური რეაქციების შესაბამისად. ფარკოპრილი შეიძლება გამოყენებულ იქნას მიოკარდიუმის ინფარქტის სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ერთად, როგორიც არის თრომბოლიზური აგენტები, ბეტა- ბლოკერები და აცეტილსალიცილის მჟავა.

ტიპი 1 დიაბეტური ნეფროპათია: პაციენტებში, რომელთაც აღენიშნებათ ტიპი 1 დიაბეტური ნეფროპათია, კაპტოპრილის რეკომენდებული ყოველდღიური დოზა შეადგენს 75-100 მგ დაყოფილ დოზებად. თუკი სასურველია რომ არტერიულ წნევამ დაიწიოს, დამატებითი ანტიჰიპერტენზიული სამკურნალო საშუალებების დამატება შესაძლებელია მოხდეს.

თირკმელების ფუნქციის მოშლა: რადგან კაპტოპრილი ორგანიზმიდან თირკმელების საშუალებით გამოიყოფა, დოზირება უნდა შემცირდეს ან მისი მიღების ინტერვალი გაიზარდოს იმ პაციენტებში, რომლებსაც დარღვეული აქვთ თირკმელების ფუნქცია. როდესაც თანმდევი დიურეტიკული თერაპიის გამოყენება ხდება საჭირო, მიიღება მარყუჟოვან აპარატზე მოქმედი დიურეზული საშიალებები (მაგალითად, ფუროსემიდი) უფრო მეტად ვიდრე თიაზიდური დიურეზული საშიალებები იმ პაციენტებში, რომლებსაც დარღვეული აქვთ თირკმელების ფუნქცია. პაციენტებში, რომელთაც თირკმელების ფუნქცია მოშლილი აქვთ, რეკომენდებულია მომდევნო დოზები, რათა თავიდან იქნეს აცილებული კაპტოპრილის კუმულაცია.

ხანდაზმულ პაციენტებში: სხვა ანტიჰიპერტენზიულ აგენტებთან ერთად გასათვალისწინებელია თერაპიის დაწყება დაბალი დოზით (12,5 მგ ყოველდღე) ხანდაზმულ პაციენტებში, რომელთაც შესაძლოა შემცირებული ჰქონდეთ თირკმელების ფუნქცია და აღენიშნებოდეთ სხვა ორგანული დისფუნქციები. დოზირების ტიტრაცია არტერიული წნევის მიხედვით უნდა ხდებოდეს და უნდა იყოს რაც შეიძლება მინიმალური ადექვატური კონტროლის მიღწევისთვის.

ბავშვები და მოზარდები: კაპტოპრილის ეფექტურობა და უსაფრთხოობა ბოლომდე დადგენილი არ არის. კაპტოპრილის გამოყენება ბავშვებსა და მოზარდებში დასაშვებია მკაცრი სამედიცინო მეთვალყურეობის პირობებში. კაპტოპრილის საწყისი დოზა არის დაახლოებით 0,3 მგ/კგ სხეულის თითოეულ კილოგრამზე. პაციენტებში, რომლებიც მოითხოვენ განსაკუთრებულ სიფრთხილეს (ბავშვები თირკმელების ფუნქციის მოშლით, დღენაკლი ბავშვები, ახალშობილები და ჩვილები, რადგანაც მათი თირკმელების ფუნქცია არ არის იგივე რაც ბავშვებსა და მოზრდილებში), საწყისი დოზა იქნება მხოლოდ 0,15 მგ/კგ კაპტოპრილი სხეულის თითოეულ კილოგრამზე. ზოგადად კაპტოპრილის მიღება ბავშვებში ხდება დღეში სამჯერ, მაგრამ დოზა და ინტერვალი უნდა დარეგულირდეს ინდივიდუალურად პაციენტის მკურნალობაზე რეაქციის შესაბამისად.

უკუჩვენება:

• კაპტოპრილის თანმდევი გამოყენება ალისკირენის შემცველ პროდუქტებთან ერთად არის უკუჩვენების საფუძველი პაციენტებში, რომელთაც აღენიშნებათ შაქრიანი დიაბეტი ან თირკმელების ფუნქციის მოშლა (გლომერული ფილტრაციის სიჩქარე <60 მლ/წთ/1,73 მ2). • კაპტოპრილის მიმართ ჰიპერმგრძნობელობა, ასევე სხვა ანგიოტენზინ- გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორის დამხმარე საშუალებების მიმართ ჰიპერმგრძნობელობა; • ანგიოედემა დაკავშირებული ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორით თერაპიასთან; • მემკვიდრეობითი/იდიოპათური ანგიონევროზული შეშუპება; • ორსულობის დროს; • ლაქტაცია. სიფრთხილის ზომები:

– რენინ-ანგიოტენზინ-ალოდსტერონის სისტემის ორმხრივი ბლოკადა. დასტურდება, რომ ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორის გამოყენება ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორების ან ალისკირენთან ერთად ზრდის ჰიპოტენზიის, ჰიპეკალემიის და თირკმელების ფუნციის მოშლის რისკს (შესაძლებელია თირკმლის მწვავე უკმარისობის განვითარებაც). რენინ- ანგიოტენზინ-ალოდსტერონის სისტემის ორმხრივი ბლოკადის განვითარება ანგიოტენზინ-გარდამქ ნატრიუმის ნაკლებობა უნდა გამოსწორდეს ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორის მიღებამდე და გათვალისწინებულ უნდა იქნას დაბალი საწყისი დოზა. გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში ჰიპოტენზიის მაღალი რისკია, ამიტომ რეკომენდებულია დაბალი საწყისი დოზა ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორით თერაპიისას. ყურადღება გასამახვილებელია კაპტოპრილის ან დიურეზული საშუალებების გაზრდილი დოზის შემთხვევაში გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში. ანტიჰიპერტენზიული აგენტის გამოყენებასას სისხლის ჭარბი წნევის დაკლება პაციენტებში, რომელთაც აქვთ გულსისხლძარღვთა იშემიური თუ ცერებროვასკულარული დაავადება, შეიძლება გაიზარდოს მიოკარდიუმის ინფარქტის ან ინსულტის განვითარების რისკი. იმ შემთხვევაში, როდესაც ვითარდება ჰიპოტენზია, პაციენტი უნდა მოთავსდეს ზურგზე, ჰორიზინტალურ მდგომარეობაში. შესაძლოა, საჭირო გახდეს მოცირკულირე სითხის შევსება ფიზიოლოგიური ხსნარის ინტრავენური შეყვანით.

რენოვასკულური ჰიპერტენზია: არსებობს ჰიპოტენზიისა და თირკმლების უკმარისობის განვითარების რისკი იმ პაციენტებში, რომელთაც აღენიშნებათ თირკმლების არტერიების ბილატერალური სტენოზი ან ერთადერთი მოფუნქციონირე თირკმლის არტერიის სტენოზი, ანგიოტენზინგარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორით მკურნალობისას. თირკმლების ფუნქციის მოშლა შეიძლება გამოისახოს მხოლოდ სისხლის შრატში კრეატინინის დონის ზომიერი ცვლილებით. ამ პაციენტებში, თერაპია უნდა დაიწყოს მკაცრი სამედიცინო მეთვალყურეობის პირობებში დაბალი დოზირებით, თირკმელების ფუნქციის კონტროლით. თირკმელების ფუნქციის მოშლა: თირკმელების ფუნქციის მოშლის შემთხვევაში (როდესაც კრეატინინის კლირენსი ≤ 40მლ/წთ.) კაპტოპრილის საწყისი დოზა უნდა იქნას დარეგულირებული პაციენტის კრეატინინის კლირენსის მიხედვით და შემდგომ კი დამოკიდებულია პაციენტის საპასუხო რეაქციაზე მკურნალობისას. კალიუმის და კრეატინის რეგულარული კონტროლი ამ პაციენტებისათვის ჩვეულ მიდგომას წარმოადგენს სამედიცინო პრაქტიკაში.
ანგიოშეშუპება: კიდურების, სახის, ტუჩების, ლორწოვანი მემბრანის, ენის, ხორხსარქველის ან ხორხის ანგიოშეშუპება შეიძლება გაჩნდეს იმ პაციენტებში, რომლებიც გადიან ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორით მკურნალობას, განსაკუთრებით მკურნალობის პირველ კვირებში. თუმცაღა იშვიათ შემთხვევებში, შეიძლება განვითარდეს მწვავე ანგიოშეშუპება ანგიოტენზინ- გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორით ხანგრძლივი მკურნალობის შემდეგაც. მკურნალობა უნდა შეწყდეს დაუყოვნებლივ. ენის, ხორხსაქრველის ან ხორხი ანგიოშეშუპება შეიძლება ფატალური შედეგით დასრულდეს. უნდა დაინიშნოს სასწრაფო თერაპია. პაციენტი უნდა იქნას ჰოსპიტალიზებული და მასზე უნდა ჩატარდეს შესაბამისი დაკვირვებები სულ მცირე 12-24 საათის მანძილზე და არ უნდა მოიხსნას იქამდე, სანამ ყველა სიმპტომი არ ალაგდება. ხველა: ხველა ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორის გამოყენებისას ფიქსირდება ხოლმე. თვისობრივად, ხველება არაპროდუქტიული და მუდმივია და წყდება თერაპიის შეწყვეტისას. ღვიძლის უკმარისობა: იშვიათ შემთხვევებში, ანგიოტენზინ გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორები ასოცირდება სინდრომთან, რომელიც იწყება ქოლესტაზური სიყვითლით და გადადის ღვიძლის ფულმინანტურ ნეკროზში და (ხანდახან) იწვევს სიკვდილს. ამ სინდრომის მექანიზმი გაუგებარია. პაციენტები, რომლებიც იღებენ ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორებს და განუვითარდათ სიყვითლე ან აღენიშნათ ღვიძლის ენზემების მატება უნდა შეწყვიტონ ანგიოტენზინ- გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორს მიღება და ჩაუტარდეთ შესაბამისი სამედიცინო მკურნალობა. ჰიპერკალემია: სისხლის შრატში კალიუმის დონის აწევა დაფიქსირებულ იქნა პაციენტებში, რომლებიც გადიან ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორით თერაპიას, მათ შორის კაპტოპრილით. ჰიპერკალემიის განვითარების რისკის ქვეშ მყოფ პაციენტებში შედიან ისინი, ვისაც აღენიშნებათ თირკმლის უკმარისობა, შაქრიანი დიაბეტი ან ვინც იღებს კალიუმის დამზოგველ დიურეზულ საშუალებებს, ან კალიუმის შემცველ დანამატებს ან კალიუმის შემცველ მარილოვან სუბსტრატებს (მაგალითად, ჰეპარინს). თუკი გრძელდება ზემოხსენებული აგენტების მუდმივი გამოყენება, რეკომენდებულია სისხლის შრატში კალიუმის რეგულარული კონტროლი. ლითიუმი: ლითიუმისა და კაპტოპრილის კომბინაცია არ არის რეკომენდებული.
მიტრალური სარქველის ან აორტის სტენოზი / ობსტრუქციული ჰიპერტროფიული კარდიომიოპათია: ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორები სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული იმ პაციენტებში, რომელთაც აქვთ მარცხენა პარკუჭის სარქვლოვანი და გამტარი ტრაქტის ობსტრუქცია და უნდა მოხდეს მათი გამოყენების თავიდან აცილება კარდიოიგენური შოკის და ჰემოდინამიკურად მნიშვნელოვანი ბლოკადის შემთხვევებში. ნეიტროპენია/აგრანულოციტოზი: ნეიტროპენია / აგრანულოციტოზი,
თრომბოციტოპენია და ანემია ჩნდება პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ანგიოტენზინ- გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორებს, მათ შორის კაპტოპრილს. პაციენტებში რომელთაც აღენიშნებათ თირკმლების ნორმალური ფუნქცია და არანაირი სხვა გართულებულებები, იშვიათად ჩნდება ნეიტროპენია. კაპტოპრილი გამოყენებული უნდა იყოს დიდი სიფრთხილით იმ პაციენტებში, რომელთაც აქვთ კოლაგენური ვასკულური დაავადება, იტარებენ იმუნოდეპრესანტულ თერაპიას, გადიან მკურნალობას ალოპურინოლით ან პროკაინამიდით ან ამ გართულებული ფაქტორების კომბინაცია იჩენს თავს, განსაკუთრებით კი მაშინ, თუკი არის თირკმელების ფუნქციის დისფუნქციის წინაპირობა. რამდენიმე ამ პაციენტთაგანს განუვითარდა სერიოზული ინფექციები, რომლებიც გარკვეულ შემთხვევებში არ ექვემდებარება ინტენსიურ თერაპიას ანტიბიოტიკებით. თუკი კაპტოპრილი გამოიყენება ასეთ პაციენტებში, რეკომენდირებულია რომ ანალიზი გაკეთდეს სისხლის თეთრ უჯრედებზე კაპტოპრილით თერაპიის ჩატარებამდე, ყოველ 2 კვირაში პირველი 3 თვის მანძილზე და შემდგომში პერიოდულად. მკურნალობის დროს ყველა პაციენტმა უნდა იცოდეს, რომ აუცილებლად აღნიშნოს ნებისმიერი სახის ინფექცია (მაგალითად, ყელის ტკივილი, ცხელება), როდესაც განსხვავებული თეთრი ფერის სისხლი უჯრედის ანალიზი შესრულდება. კაპტოპრილი და სხვა თანმდევი მკურნალობა უნდა გამოირიცხოს თუკი ეჭვი გაჩნდება ან დადგინდება ნეიტროპენია (ნეიტროფილები ნაკლებია 1000/მმ3). პაციენტების უმრავლესობას ნეიტროფილების რაოდენობა მალე უბრუნდება ნორმალურ მაჩვენებელს კაპტოპრილის მიღების შეწყვეტისას. პროტეინურია: პროტეინურია შეიძლება გაჩნდეს განსაკუთრებით იმ პაციენტებში, რომელთაც აღენიშნებათ თირკმელების ფუნქციის მოშლა ან შედარებით დიდი დოზით ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორებით მკურნალობისას. შარდში საერთო პროტეინების დღეში 1 გ-ზე მეტი მოცულობით არსებობა აღინიშნება პაციენტების 0,7%-ში, რომლებიც იღებენ კაპტოპრილს. პაციენტების უმრავლესობას უკვე აღენიშნებოდა თირკმელების დაავადება ან უკვე მიღებული ჰქონდათ შედარებით მაღალი დოზა კაპტოპრილის (დღეში 150 მგ-ზე მეტი), ან ორივე. ნეფროზული სინდრომი აღინიშნება პროტეინურიის მქონე პაციენტთა დაახლოებით მეხუთედში. უმეტეს შემთხვევებში პროტეინურია გაქრა ექვს თვეში, მიუხედავად იმისა გრძელდებოა თუ არა კაპტოპრილის მიღება. პარამეტრები ან თირკმლის ფუნქციები, როგორიც არის სისხლის შარდოვანა და კრეატინინი, იშვიათად იცვლება პროტეინურიის მქონე პაციენტებში. პაციენტებს, რომელთაც უკვე ჰქონდათ თირკმელებზე პრობლემა, უნდა ჩაუტარდეთ შარდში პროტეინის განსაზღვრის ანალიზი (დილის შარდის ჩხირებით ტესტი) მკურნალობის დაწყებამდე და პერიოდულად ამის შემდგომ. ანაფილაქტოიდური რეაქციები დესენსიტიზაციისას: სიცოცხლისთვის საშიში ანაფილაქტოიდური რეაქციები იშვიათად უდგინდებათ პაციენტებს, რომლებიც გადიან მკურნალობას მგრძნობელობის დაქვეითებაზე ჰიმენოპტერას შხამით, მაშინ როდესაც იღებენ სხვა ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორებს. ზოგიერთ პაციენტში, ეს რეაქციები თავიდან იქნა აცილებული, როდესაც ანგიოტენზინ- გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორები იქნა დროებით ამოღებული მოხმარებიდან, მაგრამ გამოყენებული იმ პაციენტებში, რომლებიც გადიან ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორებით მკურნალობას მგრძნობელობის დაქვეითების ასეთ პროცედურებში. ანაფილაქტოიდური რეაქციები დიალიზის/ლიპოპროტეინ აპერეზის მემბრანის ზეგავლენით: ანაფილაქტოიდური რეაქციები გვხვდება იმ პაციენტებში, რომლებიც არიან ჰემოდიალეზზე ან გადიან ლიპოპროტეინის აპერეზს დექსტრან სულფატის აბსორბციით. ამ პაციენტებში ყურადღება ექცევა დიალიზის ტიპს ისევე როგორც მედიკამენტების კლასს. ქირურგიული ჩარევა/ანესთეზია: ჰიპოტენზია შეიძლება დაფიქსირდეს იმ პაციენტებში, რომლებიც გადიან ქირურგიულ მკურნალობას ან მკურნალობენ ანესთეზიური საშუალებებით, რომლებსაც, როგოც ცნობილია, ახასიათებთ არტერიული წნევის დაქვეითება. თუკი ჩნდება ჰიპოტენზია, იგი მოცირკულირე სითხის რაოდენობის შევსებით უნდა გამოსწორდეს. დიაბეტის მქონე პაციენტებში: გლიკემიის დონე უნდა გაკონტროლდეს დიაბეტის მქონე პაციენტებში იქამდე, სანამ დაიწყება მათი მკურნალობა დიაბეტის საწინააღმდეგო ორალური საშუალებებით ან ინსულინით, კერძოდ კი ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორით მკურნალობის პირველ თვეს. ლაქტოზა: ფარკოპრილი შეიცავს ლაქტოზას, მაშასადამე იგი გამოყენებული არ უნდა იყოს იმ შემთხვევებში, როდესაც ადგილი აქვს კონგენიტურ გალაქტოზემიას, გლუკოზის და გალაქტოზის მალაბსორბციას ან ლაქტოზას ნაკლებობას (იშვიათი მეტაბოლური დაავადებები). ეთნიკური სხვაობა: როგორც სხვა ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორებით, კაპტოპრილი ნაკლებ ეფექტურია შავკანიან მოსახლეობაში სისხლის წნევის შესამცირებლად, ვიდრე არა-შავკანიან მოსახლებაში, რაც შესაძლოა გამოწვეული იყოს რენინის მცირე რაოდენობით ჰიპერტენზიის მქონე შავკანიან მოსახლეობაში.

სხვა წამლებთან ურთიერთქმედება და სხვა ფორმის ურთიერთკავშირი:
კალიუმის დამზოგველი შარდმდენები ან კალიუმის დანამატები: ACE-ინჰიბიტორი იწვევს დიურეზით გამოწვეულ კალიუმის კარგვას. კალიუმის დამზოგველი შარდმდენები (მაგ.: სპირონოლაქტონი, ტრიამტერინი ან ამილორიდი) კალიუმის დანამატები, ან კალიუმის შემცველი მარილების პრეპარატები იწვევენ შრატის კალიუმის მნიშვნელოვან ზრდას. მისი ერთობლივი გამოყენება ნაჩვენებია ჰიპოკალემიის დროს, მათი გამოყენება უნდა მოხდეს სიფრთხილის დაცვით და შრატის კალიუმის ხშირი მონიტორინგით. შარდმდენები (თიაზიდური ან მარყუჟზე მოქმედი შარდმდენები): მაღალი დოზით შარდმდენებით მკურნალობამ შეიძლება გამოიწვიოს მოცირკულირე სითხის მოცულობის შემცირება და ჰიპოტენზიის რისკის განვითარება კაპტოპრილით მკურნალობის დაწყებისას. ჰიპოტენზიური ეფექტი შეიძლება შემცირდეს შარდმდენების გამოყენების შეჩერებით, რაც ზრდის სითხის დონეს ან მარილების მიღებით ან კაპტოპრილის დაბალი დოზით მკურნალობის დაწყებით. თუმცა არ დაფიქსირებულა კლინიკურად მნიშვნელოვანი წამალთაშორისი კავშირი მოცემულ ფუროსემიდსა და ჰიდროქლორთიაზიდთან ერთად. სხვა ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები: კაპტოპრილი უსაფრთხოების ზომების გათვალისწინებით შეყვანილი იყო ხშირად გამოყენებად ანტიჰიპერტენზიულ საშუალებებთან ერთად (მაგ.: ბეტა-ბლოკერი და ხანგრძლივად მოქმედი კალციუმის არხის ბლოკერებთან). ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გაზარდოს კაპტოპრილის ჰიპოტენზიური ეფექტი. ნიტროგლიცერინთან და სხვა ნიტრატებთან და ასევე ვაზოდილატატორებთან ერთად გამოყენება უნდა მოხდეს სიფრთხილით. მიოკარდიუმის მწვავე ინფარქტის მკურნალობა: კაპტოპრილი შეიძლება გამოყენებულ იყოს აცეტილსალიცილის მჟავასთან ერთად (კარდიოლოგიური დოზირების დაცვით) ასევე თრომბოლიზურ საშუალებებთან, ბეტა-ბლოკერებთან და/ან ნიტრატებთან ერთად იმ პაციენტებში რომელთაც აქვთ მიოკარდიუმის ინფარქტი. ლითიუმი: შრატის ლითიუმის კონცენტრაციის შექცევადი მომატება და ტოქსიკურობა ნანახი იყო ლითიუმის და ACE-ინჰიბიტორის ერთობლივი გამოყენების დროს. თიაზიდური შარდმდენების ერთობლივად გამოყენებისას შეიძლება გაიზარდოს ლითიუმის ტოქსიკურობა და გაზარდოს უკვე არსებული ლითიუმის ტოქსიკურობის რისკი ACE-ინჰიბიტორთან ერთად. კაპტოპრილის გამოყენება ლითიუმთან არ არის რეკომენდებული, მაგრამ საჭიროების შემთხვევაში უნდა ხდებოდეს შრატში ლითიუმის კონცენტარაციის მონიტორინგი. ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები/ანტიფსიქოტური საშუალებები: ACE ინჰიბიტორმა შეიძლება გაზარდოს ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების/ანტიფსიქოტროპული წამლების ჰიპოტენზიური ეფექტი. შეიძლება განვითარდეს პოსტურალური ჰიპოტენზია.
ალოპურინოლი, პროკაინამიდი, ციტოსტატური და იმუნოსუპრესორული საშუალებები: ACE-ინჰიბიტორის ერთობლივი გამოყენებით შეიძლება ადგილი ჰქონდეს ლეიკოპენიის განვითარების რისკს თუკი უკანასკნელი გამოიყენება რეკომენდებულზე მაღალი დოზით. ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდული წამლები: აღწერილია, რომ არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო წამლებს (NSAID) და ACE-ინჰიბიტორებს გააჩნიათ დამატებითი ეფექტი შრატის კალიუმის მომატებაზე, რის გამოც თირკმლის ფუნქცია შეიძლება შემცირდეს. ეს ეფექტი შექცევადია. იშვითად თირკმლის მწვავე უკმარისობა შეიძლება განვითარდეს იმ პაციენტებში, რომელთაც აქვთ თირკმლის ფუნქციის შესუსტება გამოწვეული დეჰიდრატაციით და ასაკობრივი ცვლილებებით. ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდული წამლების ქრონიკულ გამოყენებამ შეიძლება შეამციროს ACE-ინჰიბიტორების ანტიჰიპერტენზიული ეფექტი. სიმპატომიმეტური საშუალებები: შეიძლება შეამცირონ ACE-ინჰიბიტორების ანტიჰიპერტენზიული ეფექტი. საჭირო არის პაციენტების მონიტორინგი. ანტიდიაბეტური საშუალებები: ფარმაკოლოგიურ კვლევებმა აჩვენა, რომ ACE- ინჰიბიტორებმა, კაპტოპრილის ჩათვლით, შეიძლება გამოიწვიონ ინსულინთან და ორალურ ანტიდიატებურ საშუალებებთან ერთად მიღებისას სისხლის შაქრის შემცირების ეფექტი, როგორიც არის სულფონილურია დიაბეტის მქონე პაციენტებში. თუმცა ასეთი მოვლენა იშვიათია და საჭიროებს ანტიდიაბეტური საშუალებების დოზის შემცირებას ACE- ინჰიბიტორებთან ერთად მკურნალობის დროს. კლინიკური ქიმია: კაპტოპრილმა შეიძლება გამოიწვიოს აცეტონზე მცდარი-დადებითი შარდის ტესტი.

ზეგავლენა მანქანისა და სხვა მექანიკური საშუალებების მართვაზე:
როგორც სხვა ანტიჰიპერტენზიულ საშუალებეთან ერთად, მანქანის მართვის უნარი შეიძლება შემცირდეს, კერძოდ მკურნალობის დაწყების წინ ან ალკოჰოლის მიღებასთან ერთად, მაგრამ ეს ეფექტი დამოკიდებულია ინდივიდუალურ პირების მგრძნობელობაზე.

არასასურველი ეფექტები:
კაპტოპრილის და ACE-ინჰიბიტორების არასასურველი ეფექტები მოიცავს:
სისხლისა და ლიმფური სისტემის მხრივ დარღვევები:
ძალიან იშვიათად: ნეიტროპენია/აგრანულოციტოპენია, პანციტოპენია იმ პირებში, რომელთაც აქვთ თირკმლის დისფუნქცია, ანემია (აპლასტიურ და ჰემოლიზიურის ჩათვლით), თრომბოციტოპენია, ლიმფადენოპათია, ეოზინოფილია, აუტოიმუნური დაავადება და/ან დადებითი ANA-ტიტრი. მეტაბოლიზმი და კვებითი დარღვევები: იშვიათად: ანორექსია. ძალიან იშვიათად: ჰიპერკალემია, ჰიპოგლიკემია. ფსიქიატრიული დარღვევები: ხშირი: ძილის პრობლემები. ძალიან იშვიათად: დაბნეულობა და დეპრესია. ნერვული სისტემის მხრივ დარღვევები: ხშირი: გემოვნებასთან დაკავშირებული პრობლემები, თავბრუსხვევა. იშვიათად: ძილიანობა, თავის ტკივილი და პარესთეზია. ძალიან იშვიათად: ცერებროვასკულური შემთხვევები, ინსულტი და სინკოპე. მხედველობის მხრივ დარღვევები: ძალიან იშვიათი: გაორმაგებული მხედველობა. გულის მხრივ დარღვევები: იშვიათად: ტაქიკარდია და ტაქიარითმია, სტენოკარდია, გულის ფრიალი. ძალიან იშვიათად : გულის გაჩერება, კარდიოგენური შოკი. სისხლძარღვთა სისტემის მხრივ დარღვევები: ხშირი: ჰიპოტენზია, რეინაუდის სინდრომი, გაწითლება ან სიფერმკთალე. რესპირატორული, გულმკერდის და შუასაყარის მხრივ დარღვევები: ხშირი: სიმშრალე, გმაღიზიანებელი (არაპროდუქტიული) ხველება, სუნთქვის
უკმარისობა. ძალიან იშვიათად: ბრონქოსპაზმი, რინიტი, ალერგიული ალვეოლიტი/ეოზინოფილური პნევმონია. კუჭნაწლავის სისტემის მხრივ დარღვევები: ხშირი: გულისრევა, პირღებინება, კუჭის გაღიზიანება, მუცლის ტკივილი, დიარეა, შეკრულობა, პირის სიმშრალე. იშვიათი: სტომატიტი/აფთოუზური წყლული ძალიან იშვიათი: გლოსიტი, პეპტიური წყლული, პანკრიატიტი. ჰეპატო-ბილიარული სისტემის მხრივ დარღვევები: ძალიან იშვიათი: ღვიძლის ფუნქციური პრობლემები და ქოლესტაზი (სიყვითლის ჩათვლით), ჰეპატიტი, ღვიძლის ნეკროზი, ღვიძლის ფერმენტების და ბილირუბინის მომატება. კანისა და კანქვეშა ქსოვილის მხრივ დარღვევები: ხშირი: ქავილი გამონაყარით ან გამონაყარის გარეშე, გამონაყარი, ალოპეცია. იშვიათი: ანგიოშეშუპება. ძალიან იშვიათი: ჭინჭრის ციება, სტივენ-ჯონსონის სინდრომი, მულტიფორმული ერითემა, ფოტომგრძნობელობა, ერითროდერმია, პემფიგოიდური რეაქციები და ექსფოლიაციური დერმატიტი. საყრდენ-მამოძრავებელი, შემაერთებელი ქსოვილის და ძვლოვანი სისტემის მხრივ დარღვევები: ძალიან იშვიათად: მიალგია, ართრალგია.
თირკმლის და საშარდე სისტემის მხრივ დარღვევები: იშვიათი: თირკმლის ფუნქციური პრობლემები თირკმლის უკმარისობის, პოლიურიის, ოლიგოურიის და ხშირი შარდვის ჩათვლით. ძალიან იშვიათი: ნეფროზური სინდრომი. რეპროდუქციული სისტემის და მკერდის მხრივ დარღვევები: ძალიან იშვიათი: იმპოტენცია, გინეკომასტია. ზოგადი დარღვევები:
ხშირი: ტკივილი გულმკერდის არეში, დაღლილობა, გუნება-განწყობილების დაქვეითება. ძალიან იშვიათი: ცხელება. კლინიკური მონაცემები: ძალიან იშვიათი: პროტეინურია, ეოზინოფილია, შრატის კალიუმის მატება, შრატის ნატრიუმის შემცირება, სისხლის შრატში შარდოვანას მომატება, შრატის კრეატინინის და შრატის ბილირუბინი, ჰემოგლობინის, ჰემატოკრიტის, ლეიკოციტების, თრომბოციტების შემცირება, დადებითი ANA-ტიტრი, მომატებული ერითროციტების დალექვის მაჩვენებელი.

ჭარბი დოზირება:
დოზის გადაჭარბების სიმპტომია ძლიერი ჰიპოტენზია, შოკი, სტუპორი, ბრადიკარდია, ელექტროლიტების დისბალანსი და თირკმლის უკმარისობა. შეწოვის პრევენციის ღონისძიებები (კუჭის ამორეცხვა, შემწოვების შეყვანა და ნატრიუმის სულფატი მიღებიდან 30 წუთის შემდეგ) და ჰასტენის გამოყოფა უნდა იყოს თუკი მოხდა ახლახან მიღება. თუკი ჰიპოტენზია განვითარდა, პაციენტი უნდა იყოს მოთავსებული შოკის საწინააღმდეგო პოზიციაში და მარილის და სითხის დახმარება უნდა მოხდეს სწრაფად. ასევე მიზანშეწონილია ანგიოტენზინ II-ით მკურნალობა. ბრადიკარდია ან გადაჭარბებული ვაგალური რეაქცია იკურნება ატროპინის შეყვანით. ასევე შესაძლებელია პეისმეიკერის გამოყენება. კაპტოპრილის ელიმინაცია შესაძლებელია ჰემოდიალიზის გზით.

ფარმაკოლოგიური თვისებები:
ფარმაკოდინამიკა
ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი:

ACE-ინჰიბიტორი კაპტოპრილი არის მაღალსპეციფიური, კომპეტენტური ანგიოტენზინ-I გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორი. ანგიოტენზინ-I გარდამქმნელი ფერმენტის სასურველი ეფექტი ხორციელდება პლაზმაში რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემის სუპრესიით. ACE-ს ინჰიბირება იწვევს პლაზმის ანგიოტენზინი II-ის შემცირებას, რომელიც თავის მხრივ იწვევს ვაზოპრესორული აქტივობისა და ალდოსტერონის სეკრეციის შემცირებას. გარდამქმნელი ფერმენტის სხვა ფუნქცია მდგომარეობს იმაში, რომ შლის პოტენციურ ვაზოპრესულ კინინ-პეპტიდ-ბრადიკინინს არააქტიურ მეტაბოლიტად. ACE-ს ინჰიბირება იწვევს მოცირკულირე და ადგილობრივი კალიკრეინ-კინინის სისტემის აქტივობის ზრდას, რაც იწვევს პერიფერიულ ვაზოდილატაციას პროსტაგლანდინის სისტემის აქტივაციის გზით. შესაძლებელია, რომ ეს მექანიზმი გამომდინარეობს ACE-ს ინჰიბიტორის ჰიპოტენზიური ეფექტით და იწვევს გარკვეულ გვერდით რეაქციებს. წნევის შემცირება ხორციელდება ხშირად 60-90 წუთის შემდეგ მას შემდეგ რაც მიღებული იყო ორალური კაპტოპრილის ინდივიდუალური დოზა. ეფექტის შედეგი დამოკიდებუილა დოზირებაზე. წნევის შემცირება შეიძლება იყოს პროგრესირებადი ისე რომ მაქსიმალური თერაპიული ეფექტის მისაღწევად საჭიროა მკურნალობის რამდენიმე კვირა. ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებში კაპტოპრილი იწვევს სუპინის შემცირებას და არტერიული წნევის აწევას გულის სიჩქარის კომპენსაციური ეფექტის გარეშე, და არა წყლის და ნატრიუმის შეკავებას. რეკომენდირებული დღიური დოზა, ანტიჰიპერტენზიული ეფექტი ნარჩუნდება ხანგრძლივი მკურნალობის დროსაც. კაპტოპრილის დროებითი მიუღებლობა არ იწვევს სწრაფ, არტერიული წნევის გადაჭარბებულ მატებას. კაპტოპრილით ჰიპერტენზიის მკურნალობა ასევე ამცირებს მარცხენა პარკუჭის ჰიპერტროფიას. გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში ჰემოდინამიკურ გკვლევამ აჩვენა, რომ კაპტოპრილი იწვევს პერიფერულ სისტემურ რეზისტენტობას და ზრდის ვენის ტევადობას. ეს იწვევს გულის პრე-დატვირთვის და პოსტ-დატვირთვის შემცირებას (პარკუჭების ავსების წნევის შემცირება). დამატებით ზრდის გულის წუთმოცულობას, სამუშაო ინდექს და ვარჯიშის უნარს. დიდი პლაცებო-კონტროლირებადმა კვლევამ მარცხენა პარკუჭის დისფუნქციის მქონე პაციენტებში (LVEF≤40%) მიოკარდიუმის ინფარქტის შემდეგ აჩვენა, რომ კაპტოპრილის მიღებამ (დაწყებული 3-16 დღის
შუალედში ინფარქტის შემდეგ) გაახანგრძლივა გადარჩენის დრო და შეამცირა კარდიოვასკულარული სიკვდილიანობა. ასევე აჩვენა ინფარქტის განმეორების სიხშირისა და კარდიოლოგიურ რევასკულარიზაციის პროცედურების შემცირება და/ან მედიკამენტების საჭიროებაში შარდმდენებთან და/ან დიგიტალისის პრეპარეტებთან ან პლაცებოსთან შედარებით მათი დოზირების ზრდა. რეტროსპექტურ ანალიზმა აჩვენა რომ კაპტოპრილმა შეამცირა განმეორებითი ინფარქტი და კარდიოგენული რევასკულარიზაციის პროცედურები. მეორე დიდი პლაცებო-კონტროლირებად კვლევამ აჩვენა, რომ მიოკარდიუმის ინფარქტის მქონე პაციენტებში კაპტოპრილმა (მიცემული შეტევიდან 24 საათის განმავლობაში და ერთი თვის მანძილზე) მნიშვნელოვნად შეამცირა საერთო სიკვდილიანობა 5 კვირის შემდეგ პლაცებოსგან განსხვავებით. კაპტოპრილის სასურველი ეფექტი მოცემულ საერთო სიკვდილიანობაზე აღინიშნებოდა ერთი წლის შემდეგაც. არ იყო ნაჩვენები ნაადრევი სიკვდილიანობა. კაპტოპრილის კარდიოდამცველი ეფექტი ნანახია პაციენტების ასაკის და სქესის განურჩევლად, ინფარქტის ადგილმდებარეობასა და თანმხლები მკურნალობის მიუხედავად რომელიც მოცემულია პოსტ-ინფარქტულ პერიოდში (თრომბოლიზური აგენტები, ბეტა-ბლოკერები და აცეტილსალიცილის მჟავა). ტიპი 1 დიაბეტური ნეფროპათია: პლაცებო-კონტოლირებად პირებში, ნანახი იყო ინსულინ-დამოკიდებული დიაბეტის დროს პროტეინურიასთან ერთად ჰიპერტენზიით ან მის გარეშე (ერთდროული შეყვანა სხვა ანტიჰიპერტენზიული საშუალებებისა წნევის გასაკონტროლირებლად იყო ნებადართული), კაპტოპრილმა მნიშვნელოვნად შეამცირა (51%) ბაზალური კრეატინინის გაორმაგების დრო პლაცებოსგან განსხვავებით. თირკმლის ტერმინალური უკმარისობის შემთხვევებში (დიალიზი, გადანერგვა) ან სიკვდილი ასევე მნიშვნელოვნად ნაკლები იყო კაპტოპრილის გამოყენების შემთხვევაში ვიდრე პლაცებოს დროს (51%). პაციენტებში ვისაც აქვთ დიაბეტი და მიკროალბუმინურია კაპტოპრილით მკურნალობამ შეამცირა ალბუმინის გამოყოფა ორი წლის პერიოდში. კაპტოპრილით მკურნალობის ეფექტი თირკმლის ფუნქციის შესანარჩუნებლად სასურველია წნევის შემცირებიდან გამომდინარე.

ფარმაკოკინეტიკური თვისება:

კაპტოპრილი არის ორალურად აქტიური საშუალება, რომელიც არ საჭიროებს ბიოტრანსფორმაციას აქტიურობის მისაღწევად. საშუალო მინიმალური შეწოვა წარმოდგენილია 75%. პლაზმაში პიკი კონსენტრაცია მიიღწევა 60- 90 წუთის შემდეგ. საკვების არსებობა კუჭნაწლავის სისტემაში ამცირებს შეწოვას 30-40%. დაახლოებით 25-30% ცირკულირებადი წამლისა უკავშირდება პლაზმის ცილებს. არაშეცვლილი კაპტოპრილის მიახლოებითი ნახევრად დაშლის პერიოდი 2 საათია. 95% მეტი შეწოვილი დოზისა გამოიყოფა შარდით 24 საათის განმავლობაში. 40-50% არის შეუცვლელი ფორმით და დანარჩენი ინაქტიური დისულფიდის მეტაბოლიტის სახით (კაპტოპრილი ცისტეინის დისულფიდი). დაზიანებული თირკმლის ფუნქციამ შეიძლება გამოიწვიოს წამლის კუმულაცია. ამიტომ იმ პაციენტებში რომელთაც აქვთ თირკმლის ფუნქციის დარღვევა დოზირება უნდა შემცირდეს ან/და დოზის ინტერვალი უნდა გახანგრძლივდეს. ცხოველებში შესწავლამ აჩვენა, რომ კაპტოპრილი არ გადის ჰემატოენცეფალურ ბარიერს მნიშვნელოვანი დოზით.

შეფუთვა:
ყუთი შეიცავს 20 ტაბლეტს 2 ალუმინის ფირფიტაზე, თითოეული ფირფიტა შეიცავს 10 ტაბლეტს და გამოყენების ინსტრუქციას.

შენახვა:
ოთახის ტემპერატურაზე. შეინახეთ ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილას.

გაცემის წესი:
ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით (გადაუდებელი დახმარებისას გაიცემა რეცეპტის გარეშე).

მწარმოებელი:

Pharco Pharmaceuticals
წარმოებულია ეგვიპტეში
Pharco Pharmaceuticals, ალექსანდრია.